De voetbalclub van Suub is opgericht op 9 oktober 1938. Het is echter langer geleden dat er in clubverband
werd gevoetbald in Sibbe. Voor zo ver is na te gaan bestond er voor de oprichting van de VV Sibbe in 1938
reeds een club S-Y (Sibbe - Yzeren) en een club Zwart-Wit. Zwart-Wit voetbalde vόόr 1926 en S-Y van 1926
tot 1938.
De naamsverandering van S-Y in VV Sibbe was een gevolg van de schorsing door de katholieke bond, de
bond waarvoor men aanvankelijk speelde. De oorzaak van deze schorsing lag bij de gebeurtenissen op het
terrein van Kimbria. Er ontstond herrie bij het 'meerdere malen laten nemen' van een strafschop en in het
tumult gaf Teun Nederlands een andere naam op. Dit pikte de bond niet en ziedaar enige tijd later ontstond
VV Sibbe met als voorzitter Albert Rouwet en als secretaris Albert Last.
De clubkleuren van S-Y en VV Sibbe zijn nog steeds geel en rood. Deze kleuren zijn ontstaan in de jaren
1934 - 1935. De oude truien met rode strepen met rode strepen werden vervangen door nieuwe truien met
brede strepen geel en rood. Volgens de overlevering werd er voor deze truien 1,80 gulden per stuk betaald.
Zoals het een goede vereniging betaamd, had voor de oorlog ook de voetbalclub een jaarlijkse gezellige
avond. Men noemde deze avond het 'KNIENSFEIS.' Voor 45 cent werden er bij Jeuf Hermans in Banholt
konijnen besteld en ieder lid veroberde een heel konijn. Men spaarde voor de kosten van konijn met spruitjes,
aardappelen en appelmoes en de kosten van de drank. Jeuf Meier, die bij Neske Damoiseaux woonde,
beheerde dit geld in een klein sigarendoosje. Volgens mij noemt men de opvolger van het 'kniensfeis'
tegenwoordig 'barbecue.'
In die tijd had men een vrij groot supporterslegioen. De meeste uitwedstrijden werden te voet bezocht. Moest
men iets verder weg dan ging men met de 36- persoonsbus van de Valk. Zo'n bus kostte 35,- gulden en de
supporters betaalden een kwartje en uiteraard ontving de chauffeur via de 'pet' ook nog een paar gulden.
Deze wedstrijden waren soms bikkel en bikkel hard en toch werd er eigenlijk nooit iemand 'druit getrapt.'
Maar met of zonder scheenbeschermers moest men na afloop meestal vaststellen' 't heat gesjtöb!'
Desondanks kwam het wel eens voor dat er een of andere speler moest vluchten via 'kaoluffe en weie.'
De sportaccommodaties waren toentertijd niet zoals nu. Het is zelfs de vraag of de tegenwoordige spelers
wel weten cq. beseffen hoe dat er toen uitzag. In ieder geval was het clublokaal annex kleed- en wasruimte
altijd bij een plaatselijk café. men kon in het gunstigste geval gebruik maken van een slaapkamer. In deze
kamer bevonden zich dan een viertal potten met water en een viertal handdoeken. Daar moest je het mee
doen. Ook de velden waren niet zoals dit nu het geval is. De koeien begraasden de voetbalwei en de
koeienstront moest blijven liggen en het gras mocht niet worden gemaaid.
Los van het feit dat er in Sibbe en Yzeren wel meerdere trapveldjes waren - het meest bekende was het
veldje tegenover café Ponten (café Aan de Kirk)- had S-Y haar officieel terrein langs de Daelhemmerweg,
achter het Sibberhoes. De VV Sibbe had haar terrein ook aan de Daelhemmerweg, maar dan achter het
toenmalige pand Roks. Pas in 1959 verhuisde me naar de Kleine Linde. In eerste instantie ter hoogte van
boerderij Weusten. Men moest als tegenprestatie voor het gebruik van de grond de bieten rooien. Later
verhuisde men naar de huidige plek: sportpark Kleine Linde.
werd gevoetbald in Sibbe. Voor zo ver is na te gaan bestond er voor de oprichting van de VV Sibbe in 1938
reeds een club S-Y (Sibbe - Yzeren) en een club Zwart-Wit. Zwart-Wit voetbalde vόόr 1926 en S-Y van 1926
tot 1938.
De naamsverandering van S-Y in VV Sibbe was een gevolg van de schorsing door de katholieke bond, de
bond waarvoor men aanvankelijk speelde. De oorzaak van deze schorsing lag bij de gebeurtenissen op het
terrein van Kimbria. Er ontstond herrie bij het 'meerdere malen laten nemen' van een strafschop en in het
tumult gaf Teun Nederlands een andere naam op. Dit pikte de bond niet en ziedaar enige tijd later ontstond
VV Sibbe met als voorzitter Albert Rouwet en als secretaris Albert Last.
De clubkleuren van S-Y en VV Sibbe zijn nog steeds geel en rood. Deze kleuren zijn ontstaan in de jaren
1934 - 1935. De oude truien met rode strepen met rode strepen werden vervangen door nieuwe truien met
brede strepen geel en rood. Volgens de overlevering werd er voor deze truien 1,80 gulden per stuk betaald.
Zoals het een goede vereniging betaamd, had voor de oorlog ook de voetbalclub een jaarlijkse gezellige
avond. Men noemde deze avond het 'KNIENSFEIS.' Voor 45 cent werden er bij Jeuf Hermans in Banholt
konijnen besteld en ieder lid veroberde een heel konijn. Men spaarde voor de kosten van konijn met spruitjes,
aardappelen en appelmoes en de kosten van de drank. Jeuf Meier, die bij Neske Damoiseaux woonde,
beheerde dit geld in een klein sigarendoosje. Volgens mij noemt men de opvolger van het 'kniensfeis'
tegenwoordig 'barbecue.'
In die tijd had men een vrij groot supporterslegioen. De meeste uitwedstrijden werden te voet bezocht. Moest
men iets verder weg dan ging men met de 36- persoonsbus van de Valk. Zo'n bus kostte 35,- gulden en de
supporters betaalden een kwartje en uiteraard ontving de chauffeur via de 'pet' ook nog een paar gulden.
Deze wedstrijden waren soms bikkel en bikkel hard en toch werd er eigenlijk nooit iemand 'druit getrapt.'
Maar met of zonder scheenbeschermers moest men na afloop meestal vaststellen' 't heat gesjtöb!'
Desondanks kwam het wel eens voor dat er een of andere speler moest vluchten via 'kaoluffe en weie.'
De sportaccommodaties waren toentertijd niet zoals nu. Het is zelfs de vraag of de tegenwoordige spelers
wel weten cq. beseffen hoe dat er toen uitzag. In ieder geval was het clublokaal annex kleed- en wasruimte
altijd bij een plaatselijk café. men kon in het gunstigste geval gebruik maken van een slaapkamer. In deze
kamer bevonden zich dan een viertal potten met water en een viertal handdoeken. Daar moest je het mee
doen. Ook de velden waren niet zoals dit nu het geval is. De koeien begraasden de voetbalwei en de
koeienstront moest blijven liggen en het gras mocht niet worden gemaaid.
Los van het feit dat er in Sibbe en Yzeren wel meerdere trapveldjes waren - het meest bekende was het
veldje tegenover café Ponten (café Aan de Kirk)- had S-Y haar officieel terrein langs de Daelhemmerweg,
achter het Sibberhoes. De VV Sibbe had haar terrein ook aan de Daelhemmerweg, maar dan achter het
toenmalige pand Roks. Pas in 1959 verhuisde me naar de Kleine Linde. In eerste instantie ter hoogte van
boerderij Weusten. Men moest als tegenprestatie voor het gebruik van de grond de bieten rooien. Later
verhuisde men naar de huidige plek: sportpark Kleine Linde.
Geschiedenis SV SIBBE
Foto´s seizoen 2007 - 2008
